Een Nissan voor Robbiesan

Op dinsdag 8 oktober 2003 was het zover, na vele uren aan de zijde van Sian S. de “Afrij Chinees” alsmede Mohammed de “Vluchtstrook Afghaan” te hebben doorgebracht achter het stuur van lesauto 11 en lesauto 24, mocht ik opgaan voor het rijexamen. De ochtend begon bijzonder goed, niet alleen was het achterlicht van lesauto 24 om onverklaarbare redenen kapot, ook de vervangende lesauto had een gebrek. Namelijk een gebrek aan benzine en vanwege alle vertraging was er geen mogelijkheid meer om te tanken.

Met slechts luttele liters benzine in onze witte heilige koe en vele liters zweet onder mijn oksels reden wij het parkeerterrein van het CBR in Rijswijk op. Na de gebruikelijke formaliteiten te hebben gepleegd tussen alle andere gestresste, dwangmatig met hun pen tikkende kandidaten voor het rijexamen, togen wij weer naar onze lesauto. Ditmaal werd ik geflankeerd door een examenatrice. Nadat ik de verkeerde lampjes op het dashboard had aangewezen en een stille zucht op de achterbank hoorde van mijn rij-instructeur, begon het examen echt.

Sian S. alias “De Afrijchinees”

Feilloos is niet het eerste woord wat in mijn opkomt wanneer ik het examen van 25 minuten moet beschrijven. Wellicht vloeide dit voort uit het feit dat ik gedurende een halve minuut giechelend over de vluchtstrook reed, het zogenaamde “straatje-keren” meer weg had van “kinderen ontwijken” en na het inparkeren de lesauto nog gedeeltelijk op de rijweg stond, waardoor andere weggebruikers ons vervoersmiddel moesten ontwijken door middel van ingewikkelde manoeuvres waarbij het tevens noodzakelijk was om lang en aanhoudend te toeteren.

Toen mijn examenatrice op de A4, tijdens het onderdeel “snelweg rijden” vroeg wat ik voor de kost deed, antwoordde ik dat op kantoor werkte. Na een stilte van anderhalve seconde voegde ik daar met een treurige stem aan toe dat ik die bewuste dag waarschijnlijk zou horen of ik wel of niet mijn baan mocht behouden. Ondanks het feit dat dit verhaal voortkwam uit een levendige fantasie, nam de dame in kwestie het voor waar aan.

Niet veel later kon ik mijn tijdelijke rijbewijs in ontvangst nemen, maar niet voordat men mij op het hart drukte dat ik nog wel moet oefenen zodra ik zelf een automobiel had. Braaf knikte ik terwijl ik dolblij was ik het examen in één keer had gehaald. Met een euforisch gevoel lichtte ik iedereen in over mijn behaalde resultaat. Mijn oudste zus reageerde vervolgens met de woorden “Goh wat leuk voor je! Kom zullen we een stukje in mijn auto rijden”.

De volgende dag nam ik plaats achter het stuur van haar Daewoo, de drie kwartier die daarna volgde werd door alle inzittenden wisselend ervaren. Mijn jongste zus, die zich op de achterbank bevond begon afwisselend te lachen en te gillen. Mijn oudste zus doorstond echter grote angsten. Niet alleen zag ze geparkeerde auto’s van wel heel dichtbij, haar auto begon ook nog eens een lucht uit te ademen die ze nog nooit had geroken en ook het aanhoudende gegil van de jongste telg in de auto was niet iets waar haar zenuwgestel op was berekend. Wellicht dat dit tevens verklaard kon worden door het feit dat de motor in de drie kwartier zo’n veertien maal afsloeg. Dit betrof een nieuw record wat ik op mijn conto kon schrijven. Ik verliet dan ook gedesillusioneerd haar auto. Het was duidelijk dat mijn rijkunsten voor verbetering vatbaar waren.

Die mening werd alleen maar versterkt toen ik op 19 november 2003 plaats moest nemen in de Mazda 626 van een collega. De desbetreffende collega riep uit dat hij graag wilde drinken en verwachtingsvol keken drie andere collega’s toe hoe ik de Mazda startte. Dit gebeurde vrij probleemloos en de Mazda sloeg gedurende de hele rit maar één keer af. Nadat een collega was thuisgebracht in Zoetermeer, en het vertrouwen steeds meer steeg, sloeg het noodlot toe in Rijswijk.

De collega met de Mazda 626 en ondergetekende

Terwijl ons gezelschap zich op een brug bevond, zag ik in mijn rechterooghoek beneden een politiewagen staan. Er bestaan verscheidene verklaringen voor wat volgde. De één wijt het aan een technisch mankement aan de stuurkolom, de ander, of zeg gerust “de rest”, weet het aan het feit dat ik langzaam naar rechts begon te rijden omdat mijn aandacht was verschoven naar de politiewagen rechts beneden van ons. Zoals zo vaak het geval is bij bruggen, wanneer je naar rechts rijdt, kom je op een gegeven moment een obstakel in de vorm van een rand/leuning tegen.

Deze brug vormde hier dan ook geen uitzondering op. Met een gigantische knal botsten wij met de velgen tegen de stoeprand op zodat ik slingerend weer de normale rijweg opzocht, ondertussen moest ik een scherpe draai naar rechts maken want we waren inmiddels bij de afrit aanbeland. Met piepende banden ontweek ik een verbijsterde politieagent op een haar na, welke vervolgens een steeds kleiner stipje in mijn achteruitkijkspiegel werd. Terwijl de inhoud van één biertje in mijn lichaam naschommelde en mijn portemonnee geen rijbewijs bevatte, hoopte ik dat wij niet staande werden gehouden. Het lot was ons dit keer goedgezind want de sterke arm der wet zette geen achtervolging in. Het bleek daarnaast dat deze Mazda onverwoestbaar was daar er geen enkele kras op de velgen te ontwaren was.

De brug met de bewuste afrit

Ook het incident eind 2003 waarbij ik een Lancia, vier seconden nadat ik was ingestapt, tegen een andere auto parkeerde en de rit in de Rover van mijn ex-toekomstige schoonouders, waarbij mijn toenmalige wederhelft op een indringende wijze, welke ik niet kon negeren, verkondigde dat de auto’s aan de andere kant van haar raampje wel erg dichtbij kwamen, waren weinig bevorderend voor mijn zelfvertrouwen.

Desalniettemin spaarde ik gedurende al die tijd gestaag door met als uiteindelijke doel de aanschaf van een eigen automobiel. Na een vergelijking tussen het saldo op mijn bankrekening en de prijzen van auto’s, werd het mij al snel duidelijk dat ik opteerde voor een auto in het lagere marktsegment. Mijn oog viel dan ook op zwarte Fiat Panda’s uit de jaren 80.

Spijtig genoeg bleken veel van de eigenaren van zwarte Fiat Panda’s huisvrouwen met een peervormig lichaam te zijn, welke het onjuiste idee hadden opgevat om de vraagprijs voor hun transportmiddel rond de twaalfhonderd euro vast te stellen. Het bleek dat niet iedereen bekend was met het economische vraag-en-aanbodmodel. Geheel onverwachts deed zich echter een gelegenheid voor waarbij ik een Nissan Micra kon kopen voor het luttele bedrag van 350 euro.

Een collega, die spoedig de collega zou worden van andere mensen, moest haar auto snel van de hand doen omdat bij haar nieuwe werk geen parkeermogelijkheden waren. Na een proefrit door Oost-Rijswijk waarbij eveneens het havengebied werd aangedaan was ik verkocht. En de auto ook. De deal werd spoedig beklonken en ik was, dertien maanden nadat ik mijn rijbewijs behaalde, in het bezit van een Nissan Micra uit 1988 welke ik “Daisy” doopte.

“Daisy”

Op dinsdag 16 november 2004 vond de gedenkwaardige overdracht van de auto plaats. Met evenveel benzine in mijn auto als er zich voedsel in de maag van een boulimiapatiënt bevond was de eerste rit er één naar het tankstation. Omdat men tijdens de rijlessen niet het tanken oefent winde ik van te voren informatie in over deze handeling. Nadat deze procedure was uitgelegd stapte ik in de zwart-zilveren bolide voor de 1e rit.

Vanwege de weersinvloeden waren echter al mijn ruiten beslagen. Rommelend in het dashboardkastje trof ik alleen een cassettebandje van Tour of Duty aan. Echter niets wat leek op een spons of iets dergelijks. Aangezien het doorgaans ook niet mogelijk is om door de ruiten van mijn woning te kijken en ik dit ook niet als een belemmering ervaar, startte ik mijn heilige koe en maande haar om de openbare weg op te rijden. Terwijl ik mij op de weg bevond werd ik geconfronteerd met een probleem, namelijk dat mijn voorruit nog steeds niet de kenmerken van een reguliere voorruit met zich meedroeg. Slechts de lichten van de auto’s kwamen door de laag van dauwdruppels heen en vormden een punt van oriëntatie.

Een Nissan Micra én een cassettebandje samen voor de prijs van een televisie

Ik was echter niet snel uit het veld te slaan en op basis van de daken van de flats die ik schuin boven mij door mijn dakraampje zag, navigeerde ik mijzelf een weg richting het Shell-filiaal alwaar ik de benzinetank moest verzadigen. Daar aangekomen bleken er meerdere benzinesoorten te zijn, diesel, Euro ‘95, Euro ’98, Euro XP, etc. etc. Vertwijfeld keek ik rond om te ontwaren wat andere automobilisten erin slurfden. Plots herinnerde ik het advies van de vorige eigenaresse en pompte ik voor 25 euro aan Euro ’95 ongelood in de tank.

Niet gehinderd door het feit dat mijn ramen nog steeds beslagen waren positioneerde ik, nadat ik de pompbediende een deel van mijn portemonnee had toevertrouwd, de wielen in de richting van de openbare weg waarbij ik een schatting van de richting maakte op basis van de gedaantes die opdoemden in de zeer plaatselijke mist. Het bleek een optimistische schatting te zijn geweest daar de auto niet via de reguliere afrit de weg betrad, maar Daisy door een plantsoen raasde en via de stoeprand op de weg belandde. Met het schaamrood op de kaken zette ik koers richting de Haagse Hogeschool waar ik Nissan Micra zonder noemenswaardige problemen kon parkeren. Nadat ik nonchalant een stuk struik van mijn uitlaat verwijderde liep ik naar school.

De volgende dag had ik een vrije dag zodat ik mijzelf vertrouwd kon maken met de auto. Het bleek al snel dat Daisy een eigen ziel had. Niet alleen functioneerde de ruitenwissers alleen als ik naar haar fluisterde en bemoedigend knikte, ook het optrekken was een probleem zodat ik menig keer verdwaasde bejaarde medemensen omhoog heb laten kijken in de veronderstelling dat Duitse bommenwerpers weer boven Nederland verschenen. De waarheid was echter dat mijn auto met een gierende motor optrok, aangezien ik nog niet helemaal bekend was met de koppeling van een benzineauto, en mijn uitlaat een hoeveelheid rook produceerde waarmee Hans Klok een gemiddelde olifant kon laten verdwijnen.

Na een half uur rijden waarbij ik de jongste telg van de familie, alsmede een aantrekkelijke vriendin van haar, voor de Hogeschool in Holland had afgezet, was ik verdwaald. Op goed geluk reed ik over een verdrijvingsvlak in de hoop dat ik richting van mijn woning zou geraken. Helaas bleek ik perongeluk op de snelweg beland te zijn alwaar ik kennis maakte met een nieuw aspect van het zelfstandig rijden. Nadat mijn snelheidsmeter aangaf dat ik inmiddels 75 kilometer per uur reed, begon de motor steeds harder te brullen en alle andere geluiden te overstemmen. Bij de 85 kilometer per uur begon alles te trillen, wat gelukkig al snel ophield nadat Daisy was gemaand nog harder te rijden want bij de 90 kilometer per uur trilde alles in de auto zo hard dat alle losse onderdelen, en aan het geluid af te leiden waren dat er heel wat, weer stabiel trilden.

16 november 2004; van 0 naar 100 in een half uur

Het was bij de 100 kilometer per uur dat ik moest constateren dat de Nissan Micra niet harder kon, routinematig zette ik de auto in zijn vijfde versnelling. Het monotone gebrul van de auto werd nu vervangen door een panisch gegil uit de motorkap, terwijl mijn auto rap vaart minderde, werd mij langzamerhand duidelijk dat er iets goed mis was met de vijfde versnelling. In pure wanhoop besloot ik het dashboardpaneel te controleren om te kijken of er lampjes begonnen te branden. Afgeleid door de lampjes vergat ik dat het sturen een vrij essentieel onderdeel van het rijden is. Het gevolg hiervan was een slingerende Nissan Micra alsmede talloze mede weggebruikers die, óf niet zo blij met mij waren, óf een chronische afwijking aan hun middelvinger hadden waardoor deze zich telkens in een erecte toestand bevond.

Terwijl mijn linkerhand de auto slingerend in bedwang probeerde te houden, schakelde mijn rechterhand de automobiel weer terug naar zijn de vierde versnelling. Het heeft mij vervolgens twee weken gekost, en alleen dankzij de oplettendheid van een andere passagier, om te constateren dat mijn auto helemaal geen vijfde versnelling heeft. Derhalve kreeg Daisy, de Nissan Micra, een negatief reisadvies opgelegd voor alles buiten de regio Haaglanden.

Een negatief reisadvies voor alle 120 km/u wegen

De eerste weken van het zelfstandig rijden verliepen zodoende niet geheel vlekkeloos. Niet alleen kon ik Daisy niet goed duidelijk maken dat de motor alleen mocht afslaan wanneer ze werd geparkeerd, ook werd ik meer dan eens geconfronteerd met weggebruikers die door middel van handgebaren effectief duidelijk maakte dat, als ik niet snel uit de weg ging, mijn geslachtsdelen spoedig geen integraal onderdeel meer uit zouden maken van de rest van mijn lichaam. Daarnaast bleken sommige onderdelen van de auto ingeslapen te zijn.

Een voorbeeld hiervan was de achterruitverwarming welke, nadat ik het knopje iets te hard indrukte en er deel van het knopje afbrak, weigerde verder te functioneren. Aangezien op dat moment de 6 ruiten van de auto compleet waren dichtgevroren moesten Ricardo en ik onze raampjes naar beneden draaien. Terwijl Ricardo half uit het raam hing om, schreeuwend om boven het geluid van de motor uit te komen, aanwijzingen gaf begon ik zo hard als de kou het toeliet met mijn warme adem tegen de voorruit te blazen met als doel deze te ontdooien. Pas na zo’n vijf kilometer rijden begonnen de ruiten een beetje doorzichtig te worden.

Het knopje van de achterruitverwarming blijkt aan vervanging toe te zijn

Hoewel ondergetekende steeds meer en meer controle begint te krijgen over de diverse onderdelen van de auto blijken de remschijven van Daisy een eigen wil te hebben ontwikkeld. Afhankelijk van tijd en weersomstandigheden functioneren deze geruisloos of juist met het kenmerkende geluid van een koffiemolen. Passagiers die hier niet mee vertrouwd zijn vragen dan regelmatig op een hysterische toon wat het geluid is. Nonchalant vertel ik dan altijd dat er een expressomachine in mijn auto zit waarna ik vervolgens subtiel vraag of ze suiker in hun cafeïnedrankje willen hebben. Doorgaans slaat de stemming van de passagier dan om in één van paniek .

Kortom, het rijden wordt er steeds leuker op. Ik ben benieuwd wat de toekomst brengt

Met vriendelijke groet,

De Gemaskerde Bromvlieg