De woozoo is een Amerikaanse verzetsstrijder die strijdt tegen de Noord-Koreaanse onderdrukker

Afgelopen weekend gingen de Woozoo’s naar Rotterdam. Mevrouw de Woozoo ging met vriendinnen kletsen en stukjes komkommer eten. Meneer de Woozoo daarentegen ging met meneer Lex op de Xbox co-op spelletjes spelen. Na een avondje zombies knallen, Japanners neersteken met bajonetten en scoren met Excelsior, gaf meneer Lex mij het spel Homefront mee zodat ik het kon testen.

Kim wordt de baas van alle andere Kim’s
De intro begint wervelend met een reeks van videobeelden. Hillary Clinton veroordeelt het torpederen van de Cheonan,  Kim Jong-Il overlijdt, wordt opgevolgd door zijn zoon Kim Jong-un en voor je rabarberpap kunt zeggen, is Zuid-Korea geannexeerd door de noorderburen. Of ze bang waren voor een Noord-Koreaanse atoombom of dat Kim Jong-un beter was met Wordfreud dan de president van Zuid-Korea wordt niet toegelicht want in het volgende videoshot moet  Japan geloven aan de toorn van Kim Jong-un. Vanuit Japan trekken de Noord-Koreanen naar Hawaï en niet veel later landen Noord-Koreaanse parachutisten in het midwesten van de Verenigde Staten van Amerika. Tot zover het scenario wat door sommige gamers op fora als “zeer realistisch” wordt omschreven.

Aan de deur wordt niet geknokt
Je spelkarakter wordt wakker in het stadje Montrose. Twee ongure Koreaanse typetjes staan voor de deur, verkopen je een oplawaai en sleuren je in een schoolbus. Vanuit de bus kun je om je heen kijken en zie je tafereeltjes als executies en arrestaties van grote groepen Amerikanen. Het is al snel duidelijk, de Noord-Koreanen zijn niet naar de VS gekomen om de Koreaanse keuken te promoten.

De tour met de bus doet overigens sterk denken aan Call of Duty4: Modern Warfare. Waarin president Yasir Al-Fulani geboeid in een oude Mercedes zijn ondergang tegemoet rijdt. En daar houden de overeenkomsten met de Call of Duty-reeks niet op. Homefront gebruikt namelijk dezelfde controls als Call of Duty.

Goed nieuws! Dat kan niet anders dan een toffe game zijn!
Niet echt. Daar kom je achter zodra je rit in de schoolbus wordt beëindigd door twee leden van de verzetsgroep van Montrose. Niet iedereen is namelijk gecharmeerd van de massale immigratie van Koreanen. Op het moment dat je met een pistool in je handen de eerste Noord-Koreanen naar de andere zijde van de sterren stuurt, blijkt de besturing niet fantastisch te zijn. Rennen gaat langzamer en moeilijker dat je gewend bent van een First Person Shooter. En het stadje Montrose is voorzien van onzichtbare muren waar je met je karakter niet doorheen kunt.

Daarnaast blijkt Montrose een buitengewoon strategische plek in de VS te zijn. Het stadje met iets minder dan 16.000 inwoners wordt namelijk door een complete divisie Noord-Koreanen + muur om de stad bewaakt. Ze zijn niet alleen uitgerust met tanks, helikopters en pantserwagens, maar elke Noord-Koreaan is stevig ingesnoerd in een dikke laag Kevlar. Op elke hoek staat een schietgrage Koreaan die opmerkelijk genoeg allemaal de voorkeur geven aan Amerikaanse schietwapens.

Het is dan ook zaak om veel te schuilen en met omtrekkende bewegingen de verzameling Kim’s te neutraliseren. Dat blijkt niet zo eenvoudig te zijn omdat de AI van je verzetscollega’s het intellect van een debiel konijn hebben. Regelmatig blijven ze op hun schuilplek hangen of staan ze in de weg tijdens het schieten.

Op afstand bestuurbare kanon-raket-tank-op-wieletjes
Het achterwege blijven van intellect is misschien de reden dat zij jou de controle toe vertrouwen over de Goliath. De Goliath is op afstand bestuurbare kanon-raket-tank-op-wieletjes die in de game werkelijk vanuit het niets wordt geïntroduceerd. Opeens rijdt het gevaarte een huiskamer binnen en is het aan jou de taak om doelen aan te wijzen zodat de Goliath deze kan vernietigen. Die Goliath is ook al niet zo slim, het monster is prima in staat om met zijn kanon Noord-Koreanen te herkennen en overhoop te knallen, maar om een beetje vijandelijke pantserwagen, tank of helikopter te herkennen, moet je deze eerst aanwijzen. Natuurlijk wachten je tegenstanders hier niet op en vuren al hun loodbezittingen op je af terwijl je ongedekt met een soort van verrekijker die Goliath bestuurt. Het resultaat is een vlugge dood.

De Goliath

Die vlugge dood is behoorlijk irritant. Voordat je terugkeert duurt het minimaal 20 seconden, en niet een paar seconden zoals in Call of Duty. Wel maakt Homefront, net zoals Call of Duty gebruik van checkpoints zodat je niet een compleet level opnieuw moet spelen. Dit kan fijn zijn, maar de ontwikkelaar van Homefront verprutst dit soms flink. Die checkpoints zijn namelijk ingericht door een sadistische programmeur. Met enige regelmaat volg je eerst een paar minuten conversatie, vindt je dood doordat je mede-verzetsstrijders de beste schuilplekken bezet houden en kan je weer opnieuw luisteren naar het gewauwel van je verzetcollega’s. Handiger en leuker zou het zijn wanneer de checkpoints ná de oeverloze kweksessies liggen.

Leuker wordt het nadat het spel halverwege diverser wordt. Zo is er een level waarbij je als sniper optreedt en een level later bestuur je een helikopter (met slechte controls) die een gestolen brandstofkonvooi begeleidt. Voor je het weet heb je dan al het einde bereikt. Nadat je je hebt toegevoegd aan het Amerikaanse leger, is het zaak om de beroemde Golden Gate bridge te heroveren. Met het nodige drama, explosies en uitwisseling van kogels belandt je aan de andere kant van de brug en dat is waar het spel heel abrupt eindigt. Na vijf uur spelen ben je dan ook door het hele spel heen.

The verdict
Mijn cijfer voor dit spel: een 5,7. Speel Homefront alleen als je het spel kunt lenen van iemand of heel goedkoop kunt aanschaffen.

Andere beoordelingen
Giant Bomb: 3/5 sterren
Gamespot: 7,0
Inside Gamer: 6,7